EVEREST TRAIL RACE

EVEREST TRAIL RACE
Admirant els pilars del món!!

viernes, 7 de diciembre de 2012

EVEREST TRAIL RACE 2012

Hola a todos!!


Esta vez no ha podido ser!! Que le vamos hacer. Sólo le miro la parte positiva, aunque cuando me ocurrió todo lo veía demasiado oscuro y negativo y no paraba de preguntarme porque? "...Ahora,... y aquí justamente..., ahora que estoy en la otra punta del mundo dónde yo vivo, que impoténcia tan grande que llegué a sentir…"
Pero los días van pasando y como si de una ultra se tratase, la parte negativa se va borrando de la mente, sólo quedan los bellos momentos y bonitas imágenes de esta gran aventura que cómo digo siempre la Everest Trail Race es mucho más que una carrera, es hacer amigos, ves formas distintas de vivir la vida y sentirla, vives de otro modo muy distinto al que estás acostumbrado a hacerlo, compartes tus experiencias y escuchas, ayudas, corres, comes, ríes, descansas y lo mejor, eres feliz, muy feliz de estar ahí!!

El domingo 11 de noviembre salíamos desde El Prat con dirección a Doha, para hacer una escala de unas 5h y luego emprenderíamos de nuevo rumbo hacia Katmandú.
A la mañana siguiente, día 12, ya nos esperaba casi toda la organización de la carrera en el Hotel Sanker donde pasaríamos unos días antes y después de la prueba.

Día 13 tenemos libre aunque por la tarde teníamos, recogida de dorsales, control de material, control médico y brifing muy interesante al final concluyendo la jornada con una suculenta cena buffet en el mismo hotel.
Ala mañana siguiente toca levantarse pronto, ya lo hago con malas sensaciones… Aunque no le doy importancia ya que los nervios en muchas ocasiones me juegan malas pasadas.
Desayuno poquito, recogemos todo lo que necesitaremos para correr los 6 días y para el autobús, que nos está esperando para emprender un viaje largo largo y de máxima aventura hasta el pueblo de Jiri, dónde hay el campamento. Por mucho que os cuente, es difícil de plasmarlo todo real como sucede en Nepal, lo que aquí es fácil ahí no lo es tanto… Realmente hay que vivirlo, no como yo que ya os contaré pero es brutal!!

Una vez en camino ya me doy cuenta que la cosa no funciona muy bien y cada vez que paramos yo voy al “baño” de urgencia, cada vez con más frecuencia, menos mal que he desayunado poco…
Lo peor empieza cuando hacemos la parada para comer, que horror! No puedo comer nada del picnic que nos han dado, no puedo con el olor que desprende, aún así intento comer el plátano que tenemos de postre. Imposible!! Empiezan los vómitos!!
Veo que la cosa se complica más lo que nos queda de viaje, estamos a la mitad del camino.
Cuando me levanto las piernas me tiemblan y mi cabeza no para de pensar y de preguntar: Cómo voy a correr así? Aunque intento encontrar el lado positivo en que menos mal que lo he pillado ahora y que en un par de días ya me encontraré de fábula.

Llegamos al campamento ya oscureciendo y de cabeza  a la tienda del médico, alguien tenía que inaugurarla no?
Íñigo, el médico de carrera, me confirma después de darme el tratamiento a seguir lo que yo llevo pensando todo el viaje, que en un par de días como mucho haré limpio, que haga las 2 primeras etapas muy tranquilamente y una vez recuperada ya podré remontar…
Me recomienda que tome mucho líquido, poco a poco porqué sino mi estomago no lo asimila y es cuando me entran las nauseas. Me dice que no cene porqué ahora la comida tampoco me va a sentar bien…
Me voy a dormir y parece que estoy mejor aunque por la noche no paro de entrar y salir de la tienda que comparto con Núria Picas, por suerte ella duerme como un bebé y de poco se entera, menos mal porqué sino vaya nochecita que le habría regalado.
Este año igual que en la edición pasada, un par de cherpas nos dan cada día los Good morniiing!! Café o té?? Y nos sirven las bebidas bien calentitas para que nos vayamos despertando aún metidos dentro del saco calentito.
El 1r día los cherpas ya no me encuentran en el saco, llevo rato fuera de la tienda haciendo una larga excursión por el campamento, todo está blanco blanquito del frío de toda la noche y madrugada aún así tengo tan mal cuerpo que ya no sé si tengo frío o que…
Voy con los compañeros a intentar desayunar para empezar a meter algo de comida en el estómago pero por mucho que lo intente y me obligue me es totalmente imposible.

Recogemos todo el material técnico y personal nuestro que lo tenemos que llevar nosotros encima nuestra espalda en cada etapa y nos disponemos a salir después de que Jordi Abad nos haga el primero de los brieffings.
A las nueve arrancamos a correr más bien dicho arrancan las fieras a correr… Yo lo hago unos minutos más tarde cuando llega la parte “llana” y a la primera subidita…
Diós!! Veo que realmente el motor está averiado totalmente, pego una sudada y no llevo ni 5 kms en las piernas. Intento no mirar arrib sinó solamente a mis pies, pasito a pasito y subiendo poco a poco… Creo que a veces veo estrellitas y todo… En fin, no me quiero alargar más llego al campamento casi de la mano de Óscar Caparrós, no se ha separado de mí ni un minuto, me ha ayudado en todo lo que ha podido y se lo agradezco sinceramente, la paciéncia que ha puesto en mí no fue poca.

2ª etapa:
Toca salir a las 8 pero se hacen 2 grupos por los que el día antes tuvimos problemillas.
Entonces somos 10 que salimos a las 7h.
Voy muy mentalizada de que hoy habrá que sufrir de valiente porqué la etapa es larga y de muchísimo desnivel, casi todo positivo exceptuando la bajada final hacia el campamento.
Óscar de nuevo a mí lado ayudándome en todo, me vuelve a prestar sus palos como el día anterior porqué yo no llevo y con ellos me ayudo en lo que puedo hasta el primer avituallamiento, ahí está el otro de los médicos Josep, con la cara que pone al verme… No creo que me vea demasiado bien, pero yo me encuentro con “fuerzas” no sé de donde las he sacado porqué la tarde y noche de la jornada anterior tampoco conseguí comer nada. En el desayuno igual y con sólo beber agua… Creo que no muy lejos voy a llegar.
De nuevo tenemos 5kms de subida mantenida hasta el segundo control, intento masticar un cachito de barrita me cuesta una barbaridad y me doy cuenta mientras tanto que hasta levantar los brazos para empujar de los palos es realmente un sacrificio así que se los entrego a Oscar y le digo que si a caso más tarde ya se los pediré…
Llegamos al control, bastante entera y consigo meterme un caldo muy rico y unos frutos secos. Continuamos hacia más arriba, empezamos ya a pisar nieve, que bello es todo el paisaje que tenemos a nuestro alrededor. Me doy cuenta de que óscar se ha quedado un poco atrás, yo continuo pensando que ya me cogerá y me quedo sola subiendo. Ya empiezo de nuevo a ir mal de barriga. Tengo que hacer mis paradas habituales, que desastre!!
Paso un tramo todo helado, muy complicado con miedo a caerme, pienso que si me caigo… No me levantaré!! Me encuentro a la pareja de Jordis, al cámara y fotógrafo de la organización, ellos intentan sacar un buen plano, unas buenas imágenes, son profesionales pero realmente se dan cuenta que lo tienen complicado.
Continuo solita en un sube y baja bordeando el Pico Peak a unos 3800.
Bajo más y más y llego al esperado control, este es el tercero y último.
Caldo calentito y trocitos de manzana que se me ponen bien. Mientras tanto llegan Jaume Tarés y Toni que gracias a sus ánimos la subida hasta los 3800 de nuevo no se me hace tan horrible. Una vez arriba disfruto de unas imágenes únicas para mis retinas.
Un sol espléndido que ilumina todo bello paraje, los pilares más altos delante de mí cubiertos de nieve. Esta etapa aunque sea la misma de la pasada edición parece que sea otra, no pudimos ver nada porqué estaba todo nublado y completamente helado tuve que necesitar el cortaviento y guantes y este año con manga corta  aún tenía calor.
Empiezo el descenso y llego al campamento con sensaciones, creo que mejores que el día antes. Esto me ayuda a pensar que ya me estaré recuperando.
Como un poquitín, duchita, otra sopita y descanso en el saco.
Antes de la cena que bien!! Los cherpas han encendido una mega hoguera porqué a la que desaparece el sol y anochece hace un frío que te mueres. Entre risas, chistes y vivéncias de unos y de otros se nos hace la hora de la cena. No tengo hambre, casi no ceno.

3ª etapa:
Menos mal que no es dura como la de ayer aunque si que es larga y en mi estado se puede convertir más larga que un día sin pan. Así es!
Vuelvo a tener la compañía de Óscar, también de David al principio, les digo que tiren, que yo voy hacer realmente lo que pueda y sólo se queda Óscar.
Que paciencia que tiene!!! Aunque aprovecha para sacar buenas fotos. Yo no puedo ni saludar a la gente cuando oigo:
-Namaste!
Llego al campamento muy enojada, no lo estoy disfrutando nada, tengo la sensación que llevo días intentando terminar esta 3ª etapa y sin embargo sólo hemos hecho 30kms.
Paso mala tarde aunque intento descansar lo que pueda para que mi cuerpo se recupere antes de la cena.
Núria me comenta que en la cuarta etapa me acompañará, que tiene una de las rodillas mal y que no va a correr…
Yo contenta aunque no paro de insistirle que se va aburrir muchísimo ya que a penas puedo andar a ritmo.

4ª etapa:
Salimos a las 8h con una suave bajadita, me obligo un poco hasta que nos encontramos con la subida fuerte de la etapa, esta es dura, me mentalizo que una vez arriba ya todo va a llanear con breves sube y baja.
Las sensaciones son peores y sin decir nada ya voy viendo que me será imposible terminar esta edición, me lo voy guardando dentro de modo que si durante la etapa no observo mejora… Lo voy a dejar!!
Nuria me compra una coca-cola pasado el 1r avituallamiento a ver si ocurre un milagro, nada de nada, aún peor, mi traquea empieza arder, la barriga cada vez peor, las horas pasan deprisa, los kms cada vez más lentos, los latidos también cada vez más rápidos y mis piernas cada vez más temblorosas y adormecidas ya de vuelta al campamento entro en otra dimensión, por cerca que tenga a Nuria la oigo lejos que me cuenta historias, se ríe, le digo que quiero reirme también  pero que no puedo, me mareo y al cabo de poco vuelvo a vomitar a escasos kms de la llegada.
Una vez en el campamento con Iñigo llegamos a la conclusión de que no vale la pena sufrir, que primero es la salud y luego el disfrute, yo no estoy disfrutando para nada y al no dar un respiro a mi cuerpo este no se recupera. Necesita comida, a mi no me entra y es imposible recorrer estas inmensas montañas a base de solo agua.
Antes de intentar cenar me voy a descansar de nuevo, tengo sueño y estoy agotada…
Tengo la sensación que me tiraría días dentro del saco sin comer ni beber si nadie me despertara…
En la cena de hoy es especial, hoy coincidimos con los acompañantes y hay muy buen ambiente aunque a mí tanto jaleo me enoja.
Hace minutos he llamado a Pep y le he confirmado que abandonaba la carrera.

Después de todo parece que paso “mejor” noche ya no tengo claro los términos de mejor y peor y con tristeza e impotencia veo salir todos mis compañeros. Muchos de ellos han insistido en que no abandonara y les agradezco todo su apoyo y ayuda pero una cosa es escuchar a mi mente y corazón y la otra es lo que me deja hacer mi cuerpo y este está bajo mínimos.
Hasta aquí la ETR.
No todo fue tan horroroso, explicado así entiendo que suene muy mal, por eso no quiero poner muchos detalles y por eso también me ha costado ponerme delante el ordenador a redactar la crónica.
Ahora, en estos momentos os aseguro que volvería!!!
En la última etapa, la seis, aunque yo ya no me encontraba en carrera, realmente fue un día bonito ver llegar a todos los corredores, con aquella felicidad. Ellos estaban muy felices de llegar a meta pero no eran conscientes de la energía que desprendían a todos los que los recibíamos y nos encontrábamos ahí, detrás de la meta esperándolos.
Ya no me sentía triste, para nada, sabía que había echo lo correcto después de dar más de lo que pude y feliz de poder tener aquél momento que cada uno me regalaba tras cruzar la meta. Sobretodo el momento especial vino de la mano de Núria, su llegada me emocionó… Tenía ganas de volverla a ver y de que me hiciera reir de nuevo. Ahora ya me veía con más fuerzas.
A la mañana siguiente marché de Lukla con el último de los grupos y llegamos al aeropuerto de Katmandú al mediodía.


Llevaba horas sin comer y mi estómago me pedía comida a gritos… Que bien!!
He recuperado el hambre!!
Lentamente me fui recuperando y ahora después de retomar mi vida normal te vienen los buenos momentos en la cabeza, día que pasa… Cada vez más los buenos momentos!!

Aquí también aprovecho para colgar un escrito de Jordi Abad, me llegó al corazón directamente con tan verdaderas palabras:

Hola a tots i totes,
La segona edició de la EVEREST TRAIL RACE ha finalitzat, i segons el que han manifestat els corredors, el balanç ha estat positiu. Des d'aquí i com ja vaig fer personalment vull agrair a tots i cada un dels participants la seva presència a la prova. Vosaltres sou els veritables herois i únics protagonistes de l'ETR.
Els que cada dia heu superat els km i km que planteja el traçat, els innumerables graons, les interminables pujades i descensos, els llargs trams de tobogans, acumulant un desnivell de gairebé 29.000 m en aquesta edició. La calor, el fred, els brutals contrastos tèrmics entre el dia i la nit, que en alguns casos han marcat diferències de més de 40 º C.
Tots, absolutament tots ens heu donat el millor, i de tots hem après. Dels que heu finalitzat la prova i sobretot dels que no han pogut. Els que hem realitzat proves de resistència sabem el duríssim que és abandonar, com molt bé ha dit la Marta Prat. la ment decideix continuar però el cos diu prou. Quan això succeeix i cal prendre la decisió no és fàcil per a ningú, ni per al corredor ni per a l'equip mèdic ni per aquest director de la prova que puc assegurar-vos que lamenta profunda i personalment els abandonaments per causes mèdiques.
I de tot això aprenem, i molt, de la humilitat al prendre la decisió i l'alt grau de responsabilitat al prendre-la. Aprenem de la gran capacitat d'esforç de tots els corredors, de la constància, del sacrifici, de la sorprenent capacitat de la ment sobre el cos, i de mil i un detalls més del dia a dia de la cursa que ens fa tornar a casa més humils i amb potser mig gram més de saviesa; saviesa que ens aporten els fins ara excepcionals corredors que han participat en les dues edicions de la EVEREST TRAIL RACE. I hem rigut i hem plorat amb vosaltres, de vegades amagats darrera les ulleres de sol i correríem amb vosaltres si poguéssim.
La possibilitat de fer realitat els somnis és potser de les coses que fa que la vida sigui interessant. De vegades el realment difícil no és realitzar el somni sinó tenir-lo. Deia Lennon que "un somni que somies només és un somni. Un somni que somies amb algú és una realitat ". Vosaltres sou els que feu possibles els somnis.
Per nosaltres ha estat un veritable privilegi compartir amb tots vosaltres les dues setmanes que ha durat la cursa, per tot això i per allo que queda en l'univers personal de cada un de nosaltres, Jaume, Agustí, Phudorjee, Jordi, Marcel, Joel, Ricardo, Pere A. Esteve, Jordi, Jordi, Toni, Núria, Oscar, Jaume, Mauro, Joan Carles, David, Oscar, Mireia, Oriol, Antoni, Angel L., Eduan, Francesc, Margalida, Enric i molt especialment a la Bianca i a la Marta, a tots , gràcies per existir. Jordi Abad, director EVEREST TRAIL RACE
 
Sin todos vosotros no tendríamos la oprtunidad de disfrutar de esta gran aventura que es la Everest Trail Race, cada año os superáis y no tengo duda que para el tercer año va a ser más que espectacular, con esta organización sé que todo, absolutamente todo es posible!! De nuevo y muy sinceramente GRÁCIAS!!
 
Como también agradecer a todos mis sponsors y colaboradores que sin su gran ayuda no habría sido posible este viaje:
Collbaix El celler del Molí, Lafuma Team, Marc Caballé, Vegetalia i al Càmping Gironella. 
Web de la carrera:
http://www.everesttrailrace.com/
Video resumen de la prueva:
http://www.youtube.com/watch?v=Whj6MEUkM40&feature=player_embedded
 Reflexiones:

  Dicen... que viajar es buscar tu identidad por contraste… y que es la única cosa por la que tienes que pagar que te hace más rico. Viajando no sólo se conoce mundo, se sacan muchas fotos o se desconecta de la vida laboral o estudios. También descubres culturas, formas de pensar y estilos de vida totalmente diferentes que nos hace evolucionar como personas.
Si alguna vez has viajado, aunque haya sido a menos de 100 kilómetros de tu casa, te recomiendo que la veas porque te va a encantar.
Nada mejor que tú mismo lo compruebes en este pequeño vídeo... Da igual el lugar que sea, en este caso és Perú, pero puede ser a cualquier rincón del mundo a escasos kilómetros de tú casa...
http://www.youtube.com/watch?v=42AXjcP-B2U&feature=player_embedded
 
 
                                                                                  Dentro de 20 años seguro que recordaré cuando viajé a Nepal... Namaste
 

jueves, 1 de noviembre de 2012

LA GRANDE COURSE DES TEMPLIERS

De nuevo aquí para contaros otra de mis aventuras, esta vez en tierras francesas, para empezar con mi relato antes os dejo un pequeño vídeo dónde os llevará de lleno a ello y después os invito a leer mis sensaciones:

http://www.youtube.com/watch?v=hMPDmALkTZ4&feature=player_embedded


El último fin de semana de octubre hice un viaje relámpago con destino Millau junto a Pep y mi madre que serían mis grandes puntales para esa competición, en todo momento estaban a mi lado, solamente los veía en los avituallamientos pero parecía que hubieran corrido siempre conmigo hasta cruzar la meta, este era el objetivo de la jornada, disfrutar de un nuevo lugar, recobrar buenas sensaciones corriendo y llegar a meta con ello ya tenía suficiente y así fue.
Des de Cavalls del Vent que no pude correr por la muerte de mi abuelo me vine un poco abajo. Así que en esta carrera de Templiers buscaba la esperanza de volver a disfrutar corriendo, de sentir confianza conmigo misma de reencontrarme con aquél sentimiento que sólo me viene a mí cuando me adentro por bosques, pistas, senderos, montañas y ríos ya que en los últimos entrenos salía a correr y sólo hacía esto, CORRER!! Nada más, con apenas ilusión y esto no me llenaba lo suficiente, la ilusión, los nuevos objetivos y batallas para estar entrenando día a día, poder estar ante una salida en una carrera es lo que realmente merece la pena para mí, sin ello, sin disfrutar del momento, del día a día no vale para nada, sólo para desgastarse más.

Hecha esta introducción el sábado por la mañana salimos para emprender el viaje que con poco más de cinco horas en coche nos llevaría hasta Millau - Grans Causses (Parque natural), dónde se organizaba el Festival des Templiers con 10 carreras para todos los gustos con distintas distancias, mi elección fue la de 71 km, Les Templiers, que aunque no pudiera puntuar ya en el campeonato de ultramarathon World series, en un principio esta era la idea. Tendremos que esperar a la nueva temporada.


Fuimos a recoger mi dorsal antes de comer, visitamos muy brevemente el salon du trail que estaba de lujo y luego a comer.
Las previsiones para el fin de semana no anunciaban lluvia pero si mucho frío y este ya se hacía notar, más que nada por el fuerte viento que soplaba.

A media tarde nos fuimos Millau para ir en busca del pueblo (Le Caylar) donde teníamos la reserva para pasar la poca noche, digo poca porqué tocaba levantarse a las 3h para ir hacia la salida, esta la daban a las 5 y 15’ de la madrugada, Que duro esto!!! Es más fácil correr cualquier ultra que no levantarse cuando uno está calentito en la cama y a más hay un poco de nieve fuera y sopla con fuerza el frío viento antártico. Esto es lo que sucedió!! Suena el despertador, me preparo todo al detalle para no pasar frío, el día promete ser de lo más “fresco”… Pep mira por la ventana y anuncia que ha nevado un pelín, yo alucino y casi no digo nada, sólo pienso y es cuando decido ponerme la térmica ya directamente en vez de llevarla en la mochila por si las moscas, hago buena elección.


De nuevo en camino tenemos un pequeño susto con el coche, en una recta sin a penas correr este se va que da gusto, aunque ya estaban los de mantenimiento de carreteras echando potasa, aquello era una auténtica pista de hielo. Nosotros a muy reducida velocidad conseguimos llegar nuevamente a Millau.
Ambientazo, me coloco dentro de mi cajón de salida a esperar la hora para partir e intentar dejar atrás este frío que quiere apoderarse de todos nosotros.
Pep me dice que si tengo frío como me harán el seguimiento y en el km 20 nos vamos a reencontrar que lo deje ahí, no vale la pena sufrir para no pasarlo bien, también comparto la idea, aunque no hace falta por suerte porqué una vez ya en carrera voy bien y lo mejor, disfrutando del bello bosque por dónde pasamos, las montañas (Rocasaltas, me encantó), los senderos y pistas al principio muy buenos para correr.
Las 4 subidas que teníamos durante la carrera, cortas pero intensas que te hacían sentir en la parte final los gemelos que se quejaban.

La dinámica de carrera siempre era, correr, subir de 400m aproximadamente hasta poco más de 800m, de sopetón, es decir, en pocos kms, luego una vez arriba podíamos correr muchos kms, juntamente con frío, nieve y un fuerte viento amenazador que no cesaba hasta que volvíamos a perder altura a través de fuertes pendientes embarradas, aún así muy divertidas dónde aprovechaba para recuperarme del esfuerzo, coger aire por volver a emprender de nuevo otra subida hasta la misma altura que os he dicho antes…
Los pueblos, maravillosos, pequeñitos y bonitos, de película. Abarrotados de gente que serían de ahí más los acompañantes y seguidores de la carrera.




Ya en la parte final, tal vez fue dónde mejor me lo pasé, fue la última subida dónde más sufrí y a la vez mejor me sentí, era una pasada, parecía que corríamos un km vertical, aquello era súper empinado y nunca perdía de vista mi objetivo, a nuestros pies ya se veía desde hacía rato… Millau, dónde había el portal que teníamos que cruzar.
Una vez arriba en una antena, que el día antes no paré de mirar pensando… Una vez esté ahí ya estará sólo bajada y hasta el final…
Así fue, cogí la primera parte de la bajada un poco atemorizada porqué era empinada y resbalaba  debido al barro, sin darte cuenta ya estabas con los dientes en el suelo, no me pasó pero de los pelos me vino. Una vez ya te quedaban unos 2 km hasta meta la bajada se suavizaba poco pero se convertía en pista más ancha y de buen pisar por la gran cantidad de corredores que habían llegado a pasar por ahí con toda la multitud de carreras.
Bajaba yo creo como Heidi y sus cabras, con una fuerza imparable para poder ver la cara de la gente que se veía ahí abajo pero sobretodo quería ver los rostros de mí madre y Pep que llevaban rato ahí esperando con sus cámaras para poder capturar el momentazo de cruzar la meta.


10 horas 26 minutos, tiempo muy discreto y mejorable en un futuro.
Comí un poco para recuperarme del esfuerzo y nada, cogimos el coche y hasta Manresa que a la mañana tocaba trabajar.
Cuando me metí en la cama fue cuando pensé: Ahora he llegado a meta!! Dormí como un lirón!!
Ahora ya a soñar con la Everest Trail Race que el día 11 de noviembre partimos para Nepal para empezar con esta futura aventura ya conocida  el año pasado y con lo que me llevé de esta magnífica prueba vuelvo para reencontrarme con las sensaciones inmensamente bellas del año anterior, fue lo mejor de mi vida en cuánto a experiencias vividas en carreras a lo largo de los años que llevo corriendo.

Clasificaciones:
 http://www.vo2.fr/sarbacane/newsletters/templiers2012/TEM_Scratch.pdf


domingo, 23 de septiembre de 2012

1a CamiKursa de la Font del Cuscó

Hasta el fin de semana que viene no tocaba carrera pero como en el entreno que tenía hoy me faltaba un poco de motivación opté muy al último momento de ir a correr esta carrera. Primero porqué en el sitio donde se desenvolupaba lo desconozco, no tengo tendencia de desplazarme hasta Vilafranca del Penedés, Anoia... etc, etc, así que el echo de correr en un sitio casi totalmente nuevo para mi ya es un aporte extra de energía y ganas de descubrir nuevos horizontes haciendo lo que más me gusta que en este caso es correr y estar en el mundo natural alejado lo mejor posible de la actualidad que nos envuelve en estos días, por lo menos unas horas y realmente encontré lo que buscaba un estímulo que sumado con la lucha que tuve hace días en Canarias todo junto con control, cabeza y frialdad yo creo que en Cavalls lo voy a pasar de lo lindo, por lo menos lo voy a intentar.

Aquí más que nada, os voy a dejar con imágenes de la jornada y decir que es una carrera muy aconsejable, bonita en cuanto a paisajes y la 2a bajada que nos encontramos en el recorrido de hoy flipante, cortita pero distraída que luego te encontrabas lo mismo de subida.
Había de todo un poco pero lo que más abundaba era la pista para correr y rodar que era lo que buscaba.
Entre los 21km encontramos 4 avituallamientos, completos.
El día ha sido excelente para correr, el cielo nublado con poco sol por no decir nada aunque con un bochorno que ha echo que llegara a meta empapada de pies a cabeza, aunque creo que esto ya es normal en mí!













Salí en 2ª posición, en el kilómetro, más o menos 4 ya iba 3a y más adelante en la primera de las bajadas pude remontar otra vez a segunda hasta meta pero manteniendo el ritmo constante y reservando siempre un poco. Llegué muy entera, necesitaba llegar así, hize 2 h 9'. Ducha, reparto de premios y a terminar de pasar el día o últimas horas de vacaciones en la playa de Sitges. Hasta pronto!!

sábado, 22 de septiembre de 2012

I Ultra Trail Norte de Gran Canária



Hace tiempo que no contaba nada en mi blogg, des de que terminé con el Ultra de Emmona que me centré en entrenar más y competir menos, tenía ganas de centrarme más en mí, intentar mejorar para lo que viene ahora, que el calendario vuelve a estar apretado y la cosa promete de verdad.
El 15 de septiembre viajé de nuevo a Las Palmas para participar en la nueva edición de esta carrera, opté por correr la modalidad larga.
Lleguemos el viernes por la mañana y ya nos instalamos en casa de Fernando, gran amigo, preparador físico y además organizador de la prueba.
Pasamos la tarde andando mientras hacemos turismo por el bonito pueblo de Arucas, sitio de donde saldremos a la mañana siguiente.
Vamos pronto a la cama, toca descansar ya que la noche anterior hemos dormido muy pocas horas, puesto que el vuelo salía a primera hora de la mañana.
Suena el despertador a las 6 y media, hora canaria, arriba!! Toca levantarse, duchita para irse despertando, desayuno súper energético y a correr.

Salimos puntuales de Arucas a las 8h, la carrera empieza con un par de kms para calentar bien mientras vamos llaneando, dirección la montaña de Firgas, sitio donde está la casa de Fernando. De repente escucho que me están llamando, oigo gritos que me animan y reconozco la voz, es Maribel, la mujer de Fernando que está entrenando por la zona, que ilusión me hace, a partir de aquí empiezo ya a concentrarme que la cosa ya va para arriba. Y es que salimos de 250m y tenemos que subir hasta 1736m.
De momento se puede correr bastante, recupero cuando tenemos una pequeña tregua para bajar por un barranco llamado De Las Madres, ahí nos encontramos con un control donde recargo a tope de agua y sales, ahora viene la parte dura, aún así me gusta, menos el calor que está apretando demasiado por esto decido no hacer el loco con la bebida e hidratarme lo mejor que pueda.
La subida es bonita, se hace bastante bien menos la parte más empinada que es una cuesta casi vertical de unos 300m para arriba de arena picona, un paso adelante y dos o tres hacia atrás y así vamos subiendo, poco a poco y con paciencia, miro a mis pies y pienso que en algún momento no tardar llegaré a la cima y así es, ahora toca correr de nuevo y que regalo para mis ojos que vistas estamos en lo más alto, veo a lo lejos mi gran amigo el Roque Nublo, sino pasa nada el marzo del año siguiente nos veremos en la Transgrancanária.
Oigo gritos de nuevo, es el gran Alberto Cardona, esperándome con su cámara fotográfica para echarnos una foto a todos, también está Luís con él, después de animarme empiezo con el descenso me encuentro una chica que está haciendo el control de bajada y me dice que voy la 23 de la general y 2ª chica, vamos bien!!

Bajamos… y que rampas de bajada, más duras, tramos de hormigón que no perdonan, veo el pueblo donde tenemos que llegar pero este queda lejos y el sol que parece que cada vez está más cerca, cómo aprieta.
Valsendero, ahora si, al fin. Recargo los bidones de bebida fresquita, me ducho casi con una botella de 5l de agua y reanudo otra vez el camino, toca subir de nuevo otra cuesta, anoche mirando el perfil no le daba importancia, pensaba que una vez estuviera en este punto ya casi estaría todo echo y me equivoqué como nunca. Mi cabeza no las tiene todas y mantengo una lucha constante conmigo misma, dejo de disfrutar de la carrera, me pregunto que estoy haciendo ahí y todas estas cosas que nos pasan por la mente cuando realmente lo pasamos mal. El suelo cada vez está más caliente, es horroroso. El terreno es fácil, llano o con tendencia a bajar y aún así cada vez me cuesta más mantener el ritmo, intento no bajarlo pero no lo consigo, me siento pesada de piernas y este ambiente bochornoso termina conmigo casi…
De repente veo movimiento de gente, deduzco que el control está cerca, me equivoco. Una chica muy amable de la organización me dice:
-Tienes que dar la vuelta y venir otra vez a este mismo punto!!
Miro a mi alrededor y estamos en un hipódromo, se me queda una cara que menos mal que no la veo, vamos, desencajada total, ahora mismo me tumbaría en el suelo antes que rodar por ahí. No sabéis el esfuerzo que tuve que hacer, de verdad. Empiezo a trotar, más y más y aún así pienso que me están tomando el pelo, voy solo, no veo a nadie y llego a pensar que no hay ningún corredor que haga aquello. Ahora me da la risa, pero en aquél momento creo que fue lo peor de la carrera, es muy fuerte pero es así.
Total, termino la “vueltecita” esta y otra vez la mujer:
-Sigue recto hasta fuera por aquí arriba y mis compañeros te indican…
Yo que continuaba pensando en el control, llevaba liquido pero quería refrescarme…
Un chico:
-Coges el sendero a mano izquierda y vas llaneando toda la sequía
Y el control? –Pregunté un tanto mosqueada- Uii!! Te queda lejos aún! Por lo menos 5km…Entre ellos una última subidita…
No hay palabras para describir lo que me pasó por la cabeza… Lo pasaba realmente mal, era la hora punta y aquél Lorenzo apretaba cada vez más.
Hice un trato conmigo misma, cruzaré la meta, lo tengo claro si las piernas soportan el peso de mi cuerpo, sólo había bebido y de comida tan sólo probé medio plátano en las 7h 23’ que estuve corriendo, tenía la sensación que me iba a desvanecer en cualquier momento.
Se acabó de luchar y me dejé llevar por sufrir lo menos posible hasta la meta.
A parte, nunca tengo problemas en los pies, me puse polainas porqué sabía que pasaríamos por sitios con mucha arena, en esto acerté, lo que no sabía es que pasaríamos por tantos sitios de tierra, finita que se metía por todos los rincones del pie, llevaba la suela del calcetín echa un asco, al final decidí parar para intentar sacarme tierra pero que va, fue imposible, aquello estaba más compacto que el asfalto que pisaba en aquél momento, nada, a sufrir de pies y a destrozármelos toca, ya te queda menos y así llegué de nuevo Arucas, completamente vacía, más de cabeza que de piernas.
Hice 2ª, había llegado, pero no pude saborear esta victoria porqué mi cuerpo estaba desencajado, conforme fueron pasando los minutos empecé a ver el lado positivo a la carrera, como siempre me pasa y poco a poco volví otra vez a la normalidad. Me asombré la capacidad que tenemos y no lo sabemos, parecía que había ido al límite o que este llegaría de un momento a otro y no fue así.  

Ahora que ya han pasado días y de nuevo, entrenos, pienso que para Cavalls me habrá venido muy bien esta carrera, como se dice:
No hay mal que por bien no venga.

Agradecer a toda la organización el trato que nos dieron en su momento, un diez. No faltó de nada. Por eso uno es capaz de aguantar lo que sea con gente que te ayuda en todo y para todo. El problema lo tuve con la temperatura no pude en aquél momento pero esto aún no lo podemos elegir nosotros, por suerte.